Netkobiety - po godzinach

Każdego dnia zmagamy się z problemami życiowo-egzystencjalnymi, które stają się przyczyną lęku, stresu,poczucia beznadziejności, bezsenności, a to wszystko może prowadzić do depresji.

Czasem zaczynają nam doskwierać lęki innego pokroju. Boimy się windy, mamy lęk przed prowadzeniem auta, obsesję na tle chorób, cierpimy na arachnofobię, niespodziewanie pojawia się lęk przed przyszłością, a nawet lęk przed śmiercią.

Co zrobić gdy dręczą nas złe myśli, cierpimy na bezsenność, jak radzić sobie ze stresem, co robić gdy mamy po prostu zły humor? Na te i inne pytania z zakresu psychologii, ale nie tylko odpowiedzą Wam nasi specjaliści. A więcej na temat lęków, stresu, nerwic i depresji na naszym forum.

Zapraszam!

Monika

Niesamowite to za mało powiedziane. Straszne, absurdalne, pokręcone, diabelnie nudne, niezrozumiałe, chore, durne, tajemnicze, surrealistyczne, groteskowe…Tak określane są filmy Davida Lyncha. Dla laików to czysta abstrakcja - zero fabuły, po prostu nuda. Dla miłośników jego twórczości- to prawdziwa gratka, zabawa z postmodernistyczną sztuką, dzięki której można odkryć najgłębsze i najdziksze oblicza ludzkiej natury. Lynch próbuje nam udowodnić, że ludzki umysł to labirynt, studnia bez dna i nikt z nas tak naprawdę nie zna siebie do końca. David Lynch, to z całą pewnością skandalista, ale przede wszystkim wielki artysta postmodernistyczny robiący filmy z górnej półki.

Kino postmodernistyczne, awangardowe jest mieszanką stylów i gatunków, stawia na chaos, różnorodność nadmiar, przesadę. Korzysta z zapożyczeń, cytatów, żartów, kalamburów, piętrzą się w nim symbole i metafory, nie może być zatem mowy o jednoznaczności. Często pojawiają się w nim spowolnienia lub rwanie toku akcji. Lynch to  mistrz metafory i absurdu, stawiający przede wszystkim na niesamowitość: Chodzi o to by stworzyć poczucie tajemnicy(…)Przecież w życiu zdarzają się neizrozumiałe rzeczy, ale kiedy pokazuje się je w kinie ludzie zaczynają się niepokoić.

Lynch nigdy publicznie nie interpretuje swoich filmów: Film robi się po to, by go oglądać(…)Tajemniczy i ciemny, oto najpiękniejsze z istniejących słów - zwykł mawiać grając na skłoności widzów do analizowania a nie przeżywania.

Klimat jest chyba najważniejszy w filmach Lyncha. Atmosferę reżyser buduje operując głównie kolorem(czerń i czerwień) oraz dźwiękiem. Tło filmów jest zwykle ciemne( Czarna Chata w Twin Peaks). Przeważają sceny rozgrywające się pod osłoną nocy(Blue Velvet, Zagubiona autostrada), przy zasłonietych zasłonach- zwykle są to czerwone kotary( czerwony pokój). Pojawiaja się też ciemne elementy jak popiół, błoto , krew. Czerń według Lyncha daje wrażenie głębi, zbyt dużo kolorystyki dawałoby natomiast po prostu realność.

Ogromną rolę odgrywają też budujące nastrój  dźwięki - rewelacyjne Fallin Julee Cruise z Miasteczka Twin Peaks czy utwór Blue Velvet a nawet muzyka zespołu  Rammstein w Zagubionej autostradzie. I tu ujawnia się dwuwarstwowość- z jednej strony zwykłe historie, z drugiej ich wieloznaczność.

Lynch uwielbia umiejscawiać swoje historie w sielskich i sympatycznych miasteczkach amerykańskich, np. Twin Peaks. Z pozoru piękne, szybko ujawniają swe ciemne strony: popełnione zbrodnie, dzikie instynkty ludzkie, sadomasochstyczne skłonności. Całe to zło nie pochodzi z zewnątrz, lecz z wnętrza ludzkiej nieokiełznanej i niezbadanej natury.

Owej metaforyczności służyć mają wprowadzane celowo przedmioty, np. ucho(Blue Velvet)- symbol głębi, ogień(Dzikośc serca)- jako odpowiednik agresji, mocne makijaże próbą ukrycia się przed sobą, słuchawki telefoniczne i literki(Twin Peaks, Alfabet), postaci- Tajemniczy Mężczyzna z Zagubionej autostrady czy Człowiek Stamtąd z Miasteczka Twin Peaks.

Lynch wprowadza też aluzje, np. wiele elementów z Czarodzieja z Oz można odnaleźć w Dzikości serca( postać Bobby’ego i Dobrej Wróżki). Reżyser między tragizm wplata komizm i groteskę, m.in. płaczący policjant Andy Brennan (Miasteczko Twin Peaks), płonące sutki(Blue Velvet),ciastka wiśniowe będące specjalnością mieszkańców Twin Peaks.

Lynch nazwany kiedyś papieżem filmowego postmodernizmu z całą pewnością zasługuje na to miano. On doskonale wie na czym ma polegać dobre kino: ma mieć klimat, ma szkokować, wywoływac emocje, czasem strach, zmuszać do myślenia(często bezskutecznego).Nie każdy potrafi zrozumieć filmy Lyncha, ale to nieistotne- ważne żeby poczuł dreszcz emocji, uświadomił sobie, że pod przykrywką układności i piękna czai się ukryte ZŁO i niegdy tak naprawdę nie wiadomo kiedy pokaże swoją paszczę.

Do dyskusji na temat Inland Empire Davida Lyncha, kultury, filmów na które warto iść do kina, festiwali, koncertów, książek, które czytacie zapraszam na nasze forum kobiet.

eVa

Samotność to subiektywnie odczuwane zjawisko, stan emocjonalny człowieka wynikający najczęściej z braku pozytywnych relacji z innymi osobami. Ma wydźwięk negatywny. - tak mówi najpopularniejsza internetowa encyklopedia.

Samotność to zjawisko, a zatem ludzie, którzy odczuwają ten stan emocjonalny to samotni. Nie każdy się jednak godzi na to by nazywać go samotnym, wolimy używać w tym celu pojęcia “sami” czy “single”. Bo tak naprawdę sami nie oznacza samotni, bo często jest wokół i rodzina i przyjaciele, nie ma tylko stałego partnera życiowego. Zdecydowanie większość z nas zastąpiłaby słowo “samotność” czymś w rodzaju “samość”( moje swobodne słowotwórstwo) a może raczej “samodzielność” w odmianie “niezależności”.

Prawdziwą rewolucję spowodowało wprowadzenia pojęcia singla i większość osób, które są same, podkreśla jak fajnie być singlem. Singiel, w przeciwieństwie do samotnego ma wydźwięk pozytywny, tak samo jak “niezależny”, “sam” to pojęcia nacechowane pozytywnie przeciwnie do negatywnie zabarwionego  ”samotnego”.

Jeszcze dalej posunęła się Sasha Cagen wprowadzając nową teorię: quirkyalone, czyli życie w pojedynkę. Bo o wiele fajniej jest mówić o sobie, że się jest quirkyalone czy singlem, niż samotnym. Singlowi bowiem wypada iśc samemu do kina, a samotnemu pozostają już tylko biura matrymonialne.

Dlaczego wciąż postrzegamy pojęcie samotności poprzez pryzmat stereotypów? Jaki jest zatem przepis na samotność?

Do dyskusji na temat samotności, samych singli i quirkyalone zapraszam na nasze forum kobiet.

eVa

Kto czyta dziś czyta listy motywacyjne? Nauczono nas, że powinniśmy je pisać i wysyłać wraz z CV.Przykładamy się do nich średnio, nie lubimy ich pisać, niby istnieją jakieś zasady pisania listu motywacyjnego, ale my nie mamy motywacji by ich pisać!Bynajmniej nie dlatego, że przeraża nas konkurencja wśród innych kandydatów aplikujęcych na to samo stanowisko…Po prostu zastanawiamy się czy w ogóle ktokolwiek go przeczyta? Wolimy tak naprawdę opowiadać o sobie już podczas job interview!

Napisanie dobrego listu motywacyjnego to niebywała sztuka, ale czy rzeczywiście ktoś je czyta i jaki to ma wpływ na pozytywne rozpatrzenie naszej kandydatury?

Lepiej nie wysyłać listu motywacyjnego niż wysłać taki, który może być niepoprawny i będzie źle odebrany przez potencjalnego pracodawcę.Brak listu motywacyjnego absolutnie nie oznacza dyskwalifikacji kandydata, niekiedy ratuje natomiast przed odrzuceniem tych, którzy nie posiadają zdolności pisarskich.

Współcześnie mało który pracodawca ma czas na wczytywanie się w treść listów motywacyjnych. W korporacjach i dużych przedsiębiorstwach, gdzie trwa ciągła rekrutacja i spływa dużo aplikacji, rekruterzy nie mają czasu na czytanie listów. Podobnie jest w centrach outsourcingowych zajmujących się rekrutacją. Otwarcie dokumentu, sczególnie gdy jest on w wersji pdf to co najmniej 30-60 sekund; kiedy ma się do rozpatrzenia ponad sto lub więcej aplikacji, nie ma możliwości wczytania się w treść każdego listu motywacyjnego.Niektórzy kandydaci treść listu umieszczają w tym samym dokumencie co życiorys, co jest dużym ułatwieniem, ale wcale nie powoduje to tego,że ktoś w ogóle go przeczyta. Większe prawdpodobieństwo tego, że ktoś wczyta się nasze argumenty autoprezentacyjne zawarte w liście motywacyjnym są w przypadku zgłaszania swojej kandydatury do małych prywatnych firm oraz niekiedy mediów, gdzie oceniani jesteśmy również za umiejętność posługiwania się słowem pisanym.

A Wy piszecie listy motywacyjne? Zapraszamy do dyskusji na ten temat na nasze forum kobiet.

eVa

My kobiety wiemy doskonale, że naszym facetom zdarza się czasem niewinnie pomarzyć o Angelinie Jolie, Claudii Schiffer czy Beyonce. Żadna rozsądna dziewczyna nie potraktuje jednak takich konkurentek jako autentycznego zagrożenia bowiem prawdopodobieństwo, że nasz wylegujący się na kanapie przed telewizorem lub ekranem monitora „Misio” wpadnie przypadkiem w oko hollywodzkm uwodzicielkom jest jak jeden do miliona. Niestety, nie żyjemy w próżni i musimy liczyć się z faktem, że istnieje wokół nas kilka kobiet, które mogą być całkiem realnym zagrożeniem dla naszego związku. Niebezpieczeństwo kryje się często tam gdzie się go najmniej spodziewamy …

Ale bez paniki, są sposoby na to by rozpoznać potencjalne rywalki i aby w porę zaradzić katastrofie.

Rywalka numer 1 – Mamuśka

Mama, jaka by ona nie była, jest bardzo ważną postacią w życiu każdej i każdego z nas. Ale uwaga „Mamuśka” może być także niebezpieczna i co najgorsze ukrywać swoją prawdziwą naturę pod wieloma maskami.

„Teściowa z powołania” - jej karykatury znajdziemy dosłownie wszędzie, zadomowiła się doskonale nie tylko w opowieściach opowiadanych od wieków przez sfrustrowane mężatki, dobrze się miewa także w literaturze i sztuce. Jak ją rozpoznać ? To nic trudnego. Nienawidzi tego co robisz i jak robisz. Komentuje twój strój, wystrój waszego domu i wychowanie waszych dzieci. Sprawdza porządek w szafkach i zagląda ci do garnków – jej cel jest prosty i jasny: na każdym kroku udowodnić Ci, ze nie jesteś dość dobra dla jej kochanego syneczka.

„Kochana Mamcia” - ten przypadek trudniej rozpoznać. Gdy ją bowiem poznajesz jest sympatyczna i słodka. Prawdziwy Anioł Często do was wpada przynosząc różne przydatne drobiazgi do domu lub świeże ciasteczka prosto z pieca. Popilnuje dzieci gdy chcecie wyjść do kina, zrobi zakupy dla całej rodziny gdy wszyscy leżycie złożeni chorobą. Myślisz, że zyskałaś właśnie nową przyjaciółkę ? Nic bardziej błędnego. Szok przychodzi najczęściej niespodziewanie. Nagle dowiadujesz się, że masz już zaplanowane wakacje i wszystkie weekendy i święta na najbliższe pięć lat. Nawet się nie obejrzysz gdy krok po kroku „Kochana Mamcia” przejmie całą, niepodzielną kontrolę nie tylko w waszym domu, ale i we wszystkich innych sferach waszego rodzinnego życia.

Rywalka numer dwa – jego najlepsza kumpelka

Och tak wszystkie znamy te opowieści. Jest sobie zawsze jakaś tam Ola czy Zosia, którą nasz facet zna od piaskownicy i z którą nic ale to absolutnie nic prócz przyjaźni go nigdy nie łączyło. No dobrze, ale to jego wersja. Jak to wygląda z jej perspektywy ? Czy wspólne budowanie zamków z piasku było z jej strony także takie niewinne ? Czy wręcz przeciwnie? Może marzyła o tym, że kiedyś nasz luby jej taki całkiem już prawdziwy zamek zafunduje? Trzeba się liczyć z tym, że spędzili z sobą całą masę życia. Opłakiwali wspólnie śmierć swoich pierwszych własnych zwierzątek, razem zwalczali pierwsze pryszcze, razem jeździli na koncerty, zwierzali się sobie ze swoich pierwszych erotycznych fascynacji. Co robić? Przede wszystkim -bądź czujna. Wciel w życie pewną znaną maksymę : poznaj dobrze swoich przyjaciół , ale jeszcze lepiej wrogów. Spróbuj ją nie tylko dokładnie poznać, ale spróbuj się z nią także zaprzyjaźnić. Daj jej odczuć, ze jej pozycja najlepszej kumpelki twojego faceta nie jest z twojej strony w żaden sposób zagrożona. Przy okazji możesz wspomnieć, że twój mężczyzna zawsze powtarza, że „ świetnie mu się z tobą rozmawia i że , całe życie byłaś dla niego jak siostra, której niestety nie miał”. To sprytne przeniesienie relacji między nimi na poziom bratersko - siostrzany powinno doskonale ochłodzić jej wszelkie pozakumplowskie zapędy.

Rywalka numer 3 – jego wstrętna EX

Jeżeli byli ze sobą długo, mają zapewne ten sam krąg przyjaciół i znajomych – a więc spotkań może nie dać się uniknąć. I nawet się nie staraj . Nie ma silniejszego przesłania dla kobiety niż inna kobieta u boku jej byłego mężczyzny. Nie staraj się jednak z nią zaprzyjaźniać. Bądź grzeczna, ale zdystansowana. Choć twój chłopak obecnie psy na niej wiesza nigdy nie dowiesz się jak to tam kiedyś między nimi było. Z jakichś przecież powodów spędzili z sobą kawałek życia. Nie staraj się z nią porównywać. Nie staraj się do niej upodobnić. Przyjmij za fakt, że jego ex to zamknięta historia. Inaczej wpadniesz w obsesje. Dopiero niedawno się rozstali i ona wydzwania do niego z każdą błahostką, a co najgorsze jemu wydaje się to wcale nie przeszkadzać ? Wiemy, trudno to wytrzymać. Ale postaraj się to ignorować. Stare nawyki trudno wykorzenić po obu stronach. Następnym razem gdy twój facet będzie do niej pędził naprawiać kran – zaoferuj się, że ty to chętnie zrobisz. Możesz nam wierzyć, ze jej mina kiedy zobaczy jak świetnie radzisz sobie z takimi problemami będzie warta pospiesznych konsultacji w czasie dojazdu do jej mieszkania z wszystkimi hydraulikami w mieście. Możesz też być pewna, ze następnym razem dobrze się zastanowi ,nim znowu zadzwoni z prośbą o pomoc.

Chcesz o tym porozmawiać ? Zapraszamy do rozmowy na nasze forum kobiet.

Vausti

 Antykoncepcja po stosunku, wskaźnik Pearla (0,4-2), metoda górnolotnie nazwana zapobiegawczą, ale z całą pewnością nie jest to dmuchanie na zimne, a raczej płacz nad rozlanym mlekiem! Sytuacja jest do uratowania, ale to prawdziwy wyścig z czasem! Więc aby oszczędzić sobie niepotrzebnych nerwów, lepiej wcześniej pomyśleć o właściwej metodzie antykoncepcji.

O antykoncepcji po stosunku możemy myśleć w sytuacji gdy doszło do stosunku a zawiodły inne metody, np. naturalne albo pękła prezerwatywa, lub gdy zbliżenie było efektem gwałtu, za zgodą lekarza kobieta może zażyć Duo, jedyny dostępny na rynku środek, który może uchronić przed niechcianą ciążą już po stosunku. Warunkiem jest jednak zgoda lekarza i czas, środek należy bowiem przyjąć jak najszybciej, najpóźniej zaś w ciągu 72 godzin po odbyciu stosunku. Pigułka ta nie jest tabletką wczesno poronną, ponieważ gdy kobieta jest już w ciąży, Postinor nie doprowadzi do poronienia ani nie będzie miał negatywnego wpływu na rozwój płodu. Jej działanie sprowadza się do zagęszczenia śluzu i unimożliwienie plemnikom przedostanie się do komórki jajowej. Czasami Postinor to naprawdę ostatnia deska ratunku. Wydawany jest z przepisu lekarza, warto jednak na wszelki wypadek zadbać o to by mieć go wcześniej i nie martwić się jak go zdobyć, kiedy już naprawdę znajdziemy się w kryzysowej sytuacji. Podobne efekty daje zastosowanie metody Yuzpe, która polega na przyjęciu większej dawki pigułek antykoncepcyjnych o większej ilości estrogenów. Metoda ta działa również do 72 godzin po stosunku, i można ją stosować jedynie w ostateczności, nie może stać się stałą metodą zapobiegania ciąży.

Spośród wszystkich metod każda z Was może wybrać coś odpowiedniego dla siebie, ale co najważniejsze, zawsze po dokładnym badaniu i konsultacjach z lekarzem, nigdy samodzielnie. Szczególnie dotyczy to wyboru środków hormonalnych, które jeśli są źle dobrane mogą bardziej zaszkodzić niż pomóc, warto więc poświęcić decyzji o ich wyborze trochę więcej czasu i uwagi. Jakie są Wasze doświadczenia związane ze stosowaniem różnych metod antykoncepcyjnych? Przeczytajcie opinie Waszych koleżanek na naszym FORUM KOBIET.

eVa

Zgadzam się z Jungiem, który stwierdza, że „zachodnia świadomość nie jest bynajmniej jakąś ogólną świadomością, ale jest to uwarunkowany historycznie i ograniczony geograficznie czynnik reprezentujący tylko część ludzkość”

Według Butler nasza płeć kulturowa jest ciągłym stawaniem się, gdzie „męskość” i “kobiecość” tworzą się tu i teraz, cały czas, nieustannie. Tworzymy siebie w sferze zewnętrznej, poprzez język, gesty, zachowania, ubiór, przypisane odgórnie bądź też wybrane role. Jesteśmy umieszczani w dyskursie, który nazywając - stwarza. To praktyka powoduje stwarzanie i w tym kontekście nie można mówić o czymś immanentnym, zastanym, istniejącym w jakiś obiektywny sposób. Kobietą się stajemy, gdy np. chodzimy, zachowujemy się jak kobieta; mówiąc, zachowując się jak mężczyzna - tworzymy siebie jako mężczyznę. Gdzie jednak jest wzorzec, na którym mogłaby się oprzeć owa potęga imitatio?

Paradoksalnie, to w wyniku ciągłego, niemal rytualnego powtarzania zachowań symbolicznych, tworzy się ów ideał.

Czy wszystko jest zatem teatrem? W europejskiej tradycji scenicznej kobiety były wykluczone z gry w przedstawieniach, tak w antycznej Grecji, jak i teatrze elżbietańskim, jednak „tradycyjna chińska opera zna zarówno gatunki „męskie”, w których kobiece role odtwarzają mężczyźni, jak i „kobiece”, gdzie męskie role grają kobiety”. Znów więc wszystko zależy od kontekstu kulturowego. Można więc stwierdzić, że płeć jest kształtowana w bardzo dużej mierze przez i według gender. Wszystko tym samym jest wynikiem dyskursu. Teoria reprezentowana przez Butler rozbija podmiot, neguje tożsamości jako stały i odgórnie nadany porządek. Dotąd kluczem był ład społeczny, oparty na dość wygodnym antagonizmie płci. W jego świetle powiedziano by więc, że kobiecość może się tylko wyrażać w Yang i że niemożliwe jest rozwijanie tożsamości poprzez oscylację pomiędzy Yin i Yang.

Tak jak wciąż pokutuje gdzieś na obrzeżach myśli Zachodu historia Johna Graya o mężczyznach z Marsa i kobietach z Wenus: „Wyobraź sobie, że mężczyźni są z Marsa, a kobiety z Wenus. Dawno temu Marsjanie patrząc przez teleskopy, odkryli Wenusjanki. Zakochali się w nich i natychmiast wynaleźli podróże kosmiczne, aby się dostać na Wenus. Mieszkanki Wenus przywitały ich z otwartymi ramionami. Zawiązała się między nimi prawdziwie magiczna miłość. Pochodzili wprawdzie z rożnych światów, jednak zachwycali się swymi odmiennościami; całe miesiące spędzali na uczeniu się siebie nawzajem, na badaniu tak różnych potrzeb. Aż wreszcie Marsjanie i Wenusjanki postanowili lecieć na Ziemię, wszelako zapomnieli wtedy, że są z różnych światów – i od tego czasu mężczyźni i kobiety żyją w konflikcie”. Można śmiało stwierdzić, że takie rozumowanie pogłębia tylko stereotypową dychotomię pomiędzy płciami. Butler w swym teoretycznym wywodzie przeciw binarności przywołuje poglądy Beauvoir i Irigaray. To Beauvoir, jako pierwsza, mówi o „brakującej wzajemności asymetrycznej dialektyki”. Jak jednak podkreśla Butler to „Irigaray poszerza horyzont krytyki feministycznej. Wskazuje na to, że ta dialektyka jest tylko monologowym opracowaniem męskiej ekonomii znaczeniowej. I pozostawia owe epistemologiczne, ontologiczne, monologowe i logiczne struktury męskiej ekonomii znaczeniowej otwarte”. Tożsamość konstytuuje się według tezy Graya i jemu podobnych w oparciu o trzy elementy: płeć (biologia), gender (kultura) oraz pragnienie, oczywiście ukierunkowane na płeć przeciwną.

Więcej na ten temat na naszym FORUM KOBIET.

 Vausti

Dzisiaj w Krakowie szaleją żywioły…Wtajemniczeni wiedzą, że mówię o Festiwalu Podróżników Trzy Żywioły. Dziś trzeci i ostatni dzień festiwalu, ale pierwszy naszej wirtualnej podróży na stronie nowego bloga…

My w naszą podróż musimy zabrać pomysły i wiedzę, ale zupełnie co innego zabierzemy w kilkudniową podróż w góry i właśnie dziś kilka słów o takiej wyprawie.

Nieważne  czy jedziemy w góry na jeden czy na kilka dni, mamy po prostu być dobrze przygotowani, żeby ani zmienne warunki pogodowe ani niespodziewane kontuzje nie zepsuły nam wędrówki, ani tym bardziej nie stanowiły dla nas jakiegoś szczególnego zagrożenia. Jak więc dobrze przygotować się do jednodniowego lub dłuższego wyjazdu w góry? Przede wszystkim należy na bieżąco dbać o kondycję, żeby w trakcie wędrowania nie okazało się, że nie dajemy rady nawet na prostych szlakach.

 Co powinnyśmy zabrać?

Plecak

To zdecydowanie, oprócz butów, podstawowy element  wyposażenia turysty. Na wyjazdy krótkie, jedno- dwudniowe wystarczy plecak o pojemności 30-35 litrów, na dłuższe do 10 dni 65-70 litrowy. Najważniejsze by plecak był wygodny, nie uwierał w plecy i nie krępował ruchów. Dobre wyprofilowanie powinno zapewnić odpowiednią wentylację, dzięki czemu nie powinniśmy się zbytnio pocić.  Bardzo ważnym elementem są często niedoceniane kieszenie; szczególnie bardzo dobrym rozwiązaniem są zewnętrzne kieszenie boczne, do których możemy włożyć, np.butelkę z wodą.

Buty

To od ich wygody zależy przyjemność i jakość wędrowania.Gdy są nieodpowiednio dobrane, mogą całkowicie zepsuć wycieczkę, a jak wiemy nie ma nic gorszego niż obtarte stopy. Dlatego warto zainwestować w dobre buty trekkingowe, co to z całą pewnością wydatek na kilka sezonów. Wybierając buty należy zwrócić uwagę na to z jakiego materiału zostały wykonane,  najlepiej by był to materiał oddychający typu membranowego(np.goretex), który zapewnia dobrą wentylację i odprowadza wilogoć.  Podeszwa buta najlepiej by była antypoślizgowa vibramowa, choć na mokrych kamieniach często to nie wystarcza. Podeszwa nie powinna być zbyt cienka abyśmy nie czuli każdego kamienia pod stopą, ani też nie może być zbyt twarda, bo nie będzie się dopasowywać do podłoża. I jeszcze jeden szczegół, który często nam umyka, to czubki butów. Przy częstym wędrowaniu szczególnie po skalistych terenach czubki butów się zdzierają, tak więc warto szukać modeli z zabezpieczeniem przodu.  Warto przed wyjściem na szlak zaimpregnować buty. Środki do impregnacji można nabyć w kazdym sklepie turystycznym, kosztują ok. 20zł, i dobrze podczas wędówki mieć je ze sobą.

 Kurtka, ubiór

Powinna być nieprzemakalna. Na rynku jest bardzo szeroki wybór kurtek, o różnym stopniu nieprzemakalności. Ważne też by łatwo się dopasowywała do naszych ruchów. Można to sprawdzić zakladając kaptur i skręcając głowę w bok, jeżeli po odwróceniu głowy kaptur wędruje za głową, jest to dobry model. Gdy jest inaczej, tzn. gdy przy odwróceniu głowy zobaczymy wnętrze kaptura, mamy do czynienia z troszkę gorszym modelem. 

Warto zabrać ze sobą polar, są lekkie, ciepłe, o dobrej wentylacji i co więcej szybko schną. Jeśli wędrujemy latem, to na pewno należy zadbać o to by mieć lekkie bawełniane koszulki, najlepiej zakrywające ramiona, by pasy barkowe plecaka się nie wrzynały w skórę. Spodnie też powinny być wygodne i luźne, nie polecam wędrowania w dżinsach, które nie tylko krępują ruchy, w czasie upałów przyklejaja się do spoconego ciała i niestety wolno schną gdy przemokniemy(robią się wtedy sztywne i ciężkie). I zawsze miejmy ze sobą skarpety na zmianę. Spocona czy przemoczona stopa, łatwiej może ulegać wszelkim otarciom.

Pozostałe wyposażenie

Wybierając się w góry powinniśmy pamiętać o tym, by ubrać się przede wszystkim wygodnie. Do plecaka obowiązkowo należy włożyć dodatkową parę skarpet(nawet jeśli jest to jednodniowa wycieczka) oraz zapasowe sznurówki(mogą się zerwać podczas naciągania), obowiązkowo nakrycie głowy( chusta, czapeczka i ciepła czapka-idąc w góry nawet w lecie, możemy spotkać się z dość niskimi temperaturami w wyższych partiach), rękawiczki(ciepłe zimowe oraz bezpalcowe w razie konieczności korzystania z drabiek i łańcuchów). 

Cała przyjemność wędrowania zależy od tego czy czujemy się komfortowo i bezpiecznie. Warto zatem zainwestować w dobre wyposażenie, bo to na pewno wpłynie na jakość wszystkich wycieczek. Jakie jest Wasze wyposażenie i co zwykle ze sobą zabieracie na wyprawy górskie?Zapraszamy do dyskusji na nasze FORUM KOBIET.

eVa